Knez Milan Obrenović
U sklopu opštih priprema za predstojeći rat s Turskom, sklopljen je srpsko-crnogorkski ugovor 15. juna 1876. u Veneciji, koji je predviđao oslobođenje srpskog naroda u evropskoj Turskoj. Sporazum je bliže odredio da područje delovanja crnogorske vojske bude Hercegovina i severna Albanija, a da srpske operacije budu vođene na teritoriji Bosne, Stare Srbije i Makedonije.
Knez Milan Obrenović odlazi u rat
Pre potpisivanja ugovora sa Crnom Gorom, Ratni savet Srbije izradio je maja 1876. godine plan kojim je bilo određeno da se glavni pravci delovanja srpske vojske usmere na jug u dolini Južne Morave i jugoistok ka Nišu i Pirotu, gde su se nalazile najjače Turske snage. Na ostalim pravcima bila su predviđena odbrambena dejstva. "Prema ratnom planu srpska vojska je bila podeljena u četiri dela, Moravsku pod komandom generala Černjajeva 68000 boraca, Timočku pod komandom pukovnik Milojka Lešjanina - 25000 boraca, Drinsku pod komandom generala Ranka Alimpića - 20000 boraca i Ibarsku pod komandom generala Franje Zaha - 11500 boraca. Ukupno 124500 vojnika, uglavnom narodne i četiri bataljona stajaće vojske" (2,143).
Kada su Turci osvojili Srbiju, ova oblast je kao i čitava Srbija ušla u sastav Smederevskog sandžaka, a kasnije Beogradskog pašaluka. Rat između Austrije i Turske krajem XII veka, donosi stanovništvu ove oblasti velika stradanja, pa dolazi do velike seobe Srba pod Arsnijem Čarnojevićem. Austrija 1717. god. ponovo osvaja ovaj kraj, ali se 1737. Turci vraćaju i od 1739.godine ponovo vladaju. Austro - Turski rat i kuga, krajem XVIII veka su opustošili većinu naselja u ovom području.
Povratak dahija u Srbiju 1799.godine i njihova nasilnička uprava izaziva nezadovoljstvo kod naroda koji vrše priperme za ustanak. Doznavši za ovo, Dahije su sečom knezova pokušale da spreče ustanak. Među prvima koje su dahije ubile bio je knez Stanoje Mihailović iz Zeoka. Od izbijanja I Srpskog ustanka 1804.godine, pa sve do povratka Turaka 1713. ovaj kraj je bio slobodan.
Kada je Miloš Obrenović 1815.godine digao II Srpski ustanak, narod ovog kraja je odmah sto uz njega. Posle pregovora sa Marasli Ali Pašom, prilike u Srbiji su se smirile. Obnavljaju se crkve u Baroševcu, Vreocima i Šopiću i grade se nove. Administrativnom podelom na srezove 1836.godine ovaj kraj je pripao Kolubarskom srezu, čije je središte bilo Šopić. Po popisu iz 1846.godine Šopić je imao 95 kuća i 578 stanovnika.
I SVETSKI RAT
Odmah po Austro-Ugarskoj objavi rata Srbiji 1914.godine, stanovnici ovog kraja su se u velikom broju odazvali u redove Srpske vojske.
U novembru i decembru 1914.godine u ovom kraju se vodila Kolubarska bitka, koja je najveća i najznačajnija bitka između Srpske i Austro-Ugarske vojske. Srpska vojska je uspela da zaustavi brojčano jačeg neprijatalja, dotuče ga i natera na povlačenje preko Save i Dunava.
U septembru 1915.godine počinje nova Austro-Ugarska ofanziva. I pored jakog otpora, Srpska vojska je morala da se povlači tako da je već krajem oktobra napustila Lazarevac. Stanovništvo ovog kraja je mnogo stradalo što zbog ratnih operacija, što prilikom povlačenja preko Albanije. Za vreme okupacije od 1915. do 1918. godine Austrougarska vojska je vršila svirepe zločine nad golorukim stanovništvom.
Kralj Petar I Karadordevic na Kolubari
Posle proboja Solunskog fronta 1918.godine neprijatelj je potiskivan ka severu tako da je 30.oktobra 1918.godine oslobođen Lazarevac.
II SVETSKI RAT
Dan posle šestoaprilskog bombardovanja Beograda, i Lazarevac je bombardovan. Cilj nemačkih bombardera je bio pomoćni aerodrom u neposrednoj blizini Lazarevca. Delimično je stradao grad i njegovo nezaštićeno stanovništvo. Rat ubrzo biva izgubljen i Nemci okupiraju Lazarevac.
Ubrzo su na ovom prostoru formirani partizanski i četnički odredi, koji vrše sabotaže i povremene napade na okupatora. Lazarevac je od okupatora oslobođen 18.septembra 1944.godine.
Posle oslobođenja Lazarevac se brzo razvija. Ulažu se znatna sredstva u indistrijalizaciju ovog kraja. U Titogradu 1964.godine Lazarevac dobija status grada.
